ΑΣΥΝΕΧΕΙΑ ΩΣ ΧΡΟΝΙΚΟ

12 Δεκεμβρίου 2025 – άνοιξη 2026

Η έννοια της ασυνέχειας, εξ’ορισμού δέχεται την στιγμή της παύσης ως μέρος του όλου.
Έχοντας το χαρακτήρα ενός ερειπίου για κάποιο ξεχασμένο σκοπό, το ανολοκλήρωτο κτήριο παραπέμπει ταυτόχρονα στο παρελθόν και στο μέλλον λες και, παγωμένο στον χρόνο, διατήρησε έκτοτε τον όγκο που απέκτησε στο στάδιο του σκυροδέματος. Το αρχιτεκτονικό αρχέτυπο του ανολοκλήρωτου τσιμεντένιου κτηρίου απαντάται συνεχώς στο αθηναϊκό τοπίο...και μιλώντας για χρονικό στην περιοχή της Αθήνας, είναι αδύνατο να μην τα δεις.
Τα ανολοκλήρωτα κτήρια αποτελούν δυναμικό φαινόμενο. Αυτές οι κατασκευές, εγκαταλελειμμένες σε μια φαινομενικά αέναη παύση εν μέσω μιας κτηριακής διαδικασίας που έχει διακοπεί, συνδέονται στενά με την ιστορία της ανοικοδόμησης της σύγχρονης Αθήνας. Το θέμα της έκθεσης "Ασυνέχεια ως Χρονικό" υπογραμμίζει την παύση ως ένα έγκυρο στοιχείο σε αυτό που αλλιώς φαίνεται ως σταθερή εξέλιξη. Ως μια λοξή στον παραγωγικό τομέα, και ταυτόχρονα ως φορέας μνήμης και ιστορίας.
Το έργο αυτό ξεκίνησε ως μια απλή καταγραφή των ημιτελών κτηρίων στο αστικό τοπίο. Ωστόσο, γρήγορα εξελίχθηκε σε διεξοδική αποκάλυψη του φαινομένου, σε μια προσπάθεια τόσο να κατανοήσουμε, όσο και να μην υπονομεύσουμε, τα συγκαλυμμένα προφίλ τους, επιτρέποντας την ανάδειξη στρατηγικών, συστημάτων και κοινωνικών συμβάσεων όπως εφαρμόστηκαν καθ’ όλη τη διάρκεια της νεωτερικότητας στην πόλη της Αθήνας και τους κατοίκους της. Η μεθοδολογία μας μπορεί να θεωρηθεί ένα είδος σύγχρονης αρχαιολογίας. Η συλλογή, η καταγραφή και η ανάλυση ιστορικών στοιχείων ενείχε αναρίθμητες μέρες έρευνας στα αρχεία της Πολεοδομίας, ατελείωτα χιλιόμετρα περπάτημα στους δρόμους και αμέτρητες ώρες συνεντεύξεων με τα εμπλεκόμενα μέρη· η σύνθεση των επιμέρους συνιστά ένα χρονικό των σιωπηλών, μα και σημαντικών στιγμών μιας νεωτερικότητας σε παύση.
Η έκθεση “Ασυνέχεια ως Χρονικό” έχει ως κεντρικό πρωταγωνιστή τους τσιμεντένιους σκελετούς της Αθηναικής Μητροπολης, ή αλλιως το εικαστικό /ερευνητικό έργο [UN]FINISHED των Λάλου & Aymo-Boot. Το συνολικο έργο αποτελεί μια εκτενή καταγραφή μεταξύ γραφειοκρατείας, αρχών, θεωριών, ανάπτυξης ερευνητικών μεθόδων, συστηματων καταγραφής, κοινωνικών προτύπων και συντριπτικών διαλόγων, με τελευταίο έργο το βιβλιο "[UN]FINISHED - Άτλας των Ημιτελών Κτηρίων της Αθήνας – Μία Ιστορία Κρυμμένων Αντιμνημείων" (2023, Jap Sam Books).
Η έκθεση προτείνει μια αναστοχαστική ανάγνωση της παύσης, που εξάγεται από τις πραγματικότητες της καθημερινής ζωής στην Αθήνα, με μοναδικό υλικό το αρχείο της δεκαετούς έρευνας για τους ημιτελείς σκελετούς στις επτά περιοχές της Αθήνας, και με το βιβλίο ως καθοδηγητική δομή. Η "Ασυνέχεια ως Χρονικό" προσεγγίζει την κατάσταση του ημιτελούς από μια πληθώρα προοπτικών, επεξεργασμένη μέσα από τρία κεφάλαια και έναν πρόλογο σε τρεις τοποθεσίες στο κέντρο της Αθήνας από τον Δεκέμβριο του 2025 έως τον Μάρτιο του 2026:
-"Excavating Modernity", Δεκ. - Φεβ., Circuits and Currents
-"Κρυφές Ιστορίες", Μάρτιος, σε επιλεγμένο κτήριο του [UN]FINISHED
-"Άλφα-Δέλτα: Undisclosed Case Study", Απρίλιος, cross section archive
Με την υποστήριξη του Ιδρύματος Ιωάννου Φ. Κωστοπούλου.

ΑΣΥΝΕΧΕΙΑ ΩΣ ΧΡΟΝΙΚΟ #2: Hidden Stories
των Μαρία Λάλου & Skafte Aymo-Boot

26 - 31 Μαρτίου 2026
Καθημερινά 18:00 -21:00

Σας προσκαλούμε στα εγκαίνια του 2ου κεφαλαίου της έκθεσης «Ασυνέχεια ως Χρονικό», με τίτλο «Hidden Stories», η οποία εξερευνά τον ρόλο των ημιτελών κτιρίων της Αθήνας ως φορέων μνήμης των ανθρώπων και των συνθηκών που τα δημιούργησαν.
2026: Για ακόμη μία φορά, περπατάμε στους δρόμους της Αθήνας, διανύοντας μια νέα εποχή αποικιοκρατικού καπιταλισμού και τουριστικοποίησης. Βοτανικός και Κεραμεικός: Αφού επισκεφθήκαμε δύο ομορφα ημιτελη, κατευθυνόμαστε προς το τρίτο, στην οδό Κωνσταντινουπόλεως. Ο δρόμος μάς οδηγεί λίγο πιο αριστερά, ώστε να διασχίσουμε τις σιδηροδρομικές γραμμές από τον Βοτανικό προς τον Κεραμεικό. Ένα ακαταχώριτο ημιτελές—γεια σου; Κωνσταντινουπόλεως 112, δύο αδέλφια, που διατηρούν ένα ημιτελές κτίριο, αναγνωρίζοντας τις ποιότητές του· μια στέγη για «Hidden Stories».

Το έργο [UN]FINISHED των Λάλου και Aymo-Boot είναι μία λεπτομερή έρευνα για τους ανολοκλήρωτους τσιμεντένιους σκελετούς στην πόλη της Αθήνας. Ρίχνει φως σε μια σειρά από κοινωνικές, οικονομικές και χωρικές όψεις της πόλης, με τα ημιτελή κτήρια σε κεντρικό ρόλο ως αντικείμενα μελέτης που περιέχουν ιδιωτικές, κατά τ’ άλλα άγνωστες ιστορίες που έμενε να ξετυλίξουμε. Αυτές οι ιστορίες είναι απόδειξη των αθέατων δυνάμεων που έχουν διαμορφώσει την πόλη – των νόμων και των κανονισμών, αλλά και των προσωπικών φιλοδοξιών ή των οικογενειακών φιλονικιών. Σταθήκαμε σ’ εκείνες τις καθημερινές στην Ελλάδα εμπλοκές που συχνά περνούν απαρατήρητες, εντούτοις έχουν να δείξουν μια σημαντική ιστορία που έλαβε χώρα στο ελληνικό αστικό τοπίο. Αναζητάμε την κρυμμένη ιστορία αυτών των πελώριων όγκων που διατηρούνται σαν αστικά κενά και σαν αρχαιολογικά απομεινάρια στο διαρκώς μεταβαλλόμενο κολάζ της σύγχρονης Αθήνας.

Ιστορίες τριών επιλεγμένων σκελετών, καθεμιά με το δικό της ιδιαίτερο προφίλ και δραματουργικό έδαφος, αποκαλύπτουν ένα περίπλοκο σύμπλεγμα γραφειοκρατίας (κράτους), κληρονομικών (οικογένειας) και αξίας (κεφαλαίου) που στοιχειοθετεί το [UN]FINISHED χρονικό ενός υποφωτισμένου ιστορικού αρχιτεκτονικού φαινομένου των μοντέρνων καιρών.

Τοποθεσία: στο ημιτελές κτίριο της Λεωφόρου Κωνσταντινουπόλεως 112 & Προφήτου Δανιήλ, Κεραμεικός.

Εγκαίνια Παρασκευή 26 Μαρτίου.

‘Hidden Stories' των Μαρία Λάλου και Skafte Aymo-Boot.

Παραγωγή, επιλογή ηθοποιών, επιμέλεια: cross section archive.

 

έργα:

‘Σαπφώ’ (2026)

HD videos and sound files, various durations.

 

‘Κληροδότημα Μπαρμπαρέσου, ή Το Καταραμένο’ (2023)

HD video, 15’, αρχειακό υλικό.

 

'Το Ξενοδοχείο' (2014-25)

‘Bureaucracy’: HD βίντεο, 6’34’’, αρχειακό υλικό, ‘View Master’: καρούλι με 7 εσωτερικές εικόνες από το κτίριο.

 

Ευχαριστίες στους Γίαννη και Παναγιώτη Δραϊνας, Studio Lialos Vazoura.

Η έκθεση διαρκεί: 26 - 31 Μαρτίου 2026.

Η παραγωγή της τριλογίας Ασυνέχεια ως Χρονικό υποστηρίζεται από το Ιδρύμα Ιωάννου Φ. Κωστοπούλου.

ΑΣΥΝΕΧΕΙΑ ΩΣ ΧΡΟΝΙΚΟ #1: Excavating Modernity
των Μαρία Λάλου & Skafte Aymo-Boot

20 - 25 Φεβρουαρίου 2026
Καθημερινά 17:00 -21:00

Σας προσκαλούμε στα εγκαίνια του κεφαλαίου 1 της έκθεσης «Ασυνέχεια ως Χρονικό», η οποία διερευνά τη μεθοδολογία εργασίας των Lalou & Aymo-Boot υπό τον τίτλο «Excavating Modernity».
Μέσα από μια νέα εγκατάσταση τριών υφιστάμενων έργων, η έκθεση αναδεικνύει μία εικαστική μεθοδολογία που μπορεί να εκληφθεί και ως μορφή σύγχρονης αρχαιολογίας. Χρησιμοποιώντας τη σύγχρονη πόλη ως τόπο ανασκαφής, το έργο των Λάλου & Aymo-Boot αποκαλύπτει συγκαλυμμένες στρατηγικές, συστήματα και κοινωνικές συμβάσεις που εφαρμόστηκαν μέσω της νεωτερικότητας στην πόλη της Αθήνας και στους κατοίκους της. Παράλληλα με τη διερεύνηση της πολιτισμικής και ιστορικής σημασίας ενός συγκεκριμένου ημιτελούς σκελετού από οπλισμένο σκυρόδεμα και τη διατύπωση επιχειρημάτων υπέρ της ενδεχόμενης διατήρησής του, η έκθεση παρουσιάζει μια στοχαστική συζήτηση γύρω από τη δυναμική του Αντιμνημείου, τη συνθήκη του ανολοκλήρωτου και τα εργαλεία που χρησιμοποιούνται για την καταγραφή του.

Παρουσιάζοντας τα έργα μαζί για πρώτη φορά, η έκθεση προτείνει έναν νέο διάλογο ανάμεσα στην κριτική στάση του καλλιτεχνικού πλαισίου και τη νομιμότητα της πολιτιστικής κληρονομιάς και των μέσων της, επιτρέποντας την ανάδυση νέων νοημάτων από τα ενδιάμεσα κενά των τριών εγκαταστάσεων.

Τοποθεσία: Circuits and Currents, Οδός Νοταρά 13 & Τοσίτσα.

Εγκαίνια Παρασκευή 20 Φεβρουαρίου.

‘Excavating Modernity' των Μαρία Λάλου και Skafte Aymo-Boot.

Παραγωγή, επιλογή ηθοποιών, επιμέλεια: cross section archive.

 

έργα:

‘Η Συνάντηση των Ειδικών’ (2022-24)

βίντεο 98’44”, κατακόρυφη οθόνη σε τρίποδο, τραπέζι με χαρτί, πέτρα, κομμάτι μάρμαρου, τούβλο, τσιμεντόλιθο.

Έρευνα, σκηνοθεσία, παραγωγή, μοντάζ: Μαρία Λάλου & Skafte Aymo-Boot

με τους Hilde de Bruijn, Σοφία Ντώνα, Πλάτωνα Ησαΐα & Vladimir Stissi.

 

‘Αίτημα Για Χαρακτηρισμό Μνημείου’ (2021)

Κατασκευή από ξύλο, video essay σε οθόνη, ορθοφωτογραφίες σε Hahnemühle photo matt fibre, προβολή video τρισδιάστατου ψηφιακού μοντέλου, εκτυπώσεις Α4.

 

'COLLECTING DUST' (2020)

βίντεο 21’ loop, mdf βαμμένο σε NCS S 1505-Y30 και διάσταση 180x180εκ., σκούπες, μάσκα σκόνης, γυαλιά προστασίας, γάντια.

 

Ευχαριστίες: Studio Lialios Vazoura, Γιάννης Μαλατάντης.

Η έκθεση διαρκεί: 20 - 25 Φεβρουαρίου 2026.

Η παραγωγή της τριλογίας Ασυνέχεια ως Χρονικό υποστηρίζεται από το Ιδρύμα Ιωάννου Φ. Κωστοπούλου.

ΑΣΥΝΕΧΕΙΑ ΩΣ ΧΡΟΝΙΚΟ #0: prologue
των Μαρία Λάλου & Skafte Aymo-Boot

12 - 13 Δεκεμβρίου 2025

Σας περιμένουμε στην Prologue της "Ασυνέχειας ως Χρονικό", ξεκινώντας με μια παραστατική διάλεξη από την Λαλού και τον Aymo-Boot, με την προβολή του βίντεο “Κληροδότημα Μπαρμπαρέσου ή Το Καταραμένο", και την βίντεο-εγκατάσταση "Κλείνοντας το Αρχείο", με εισαγωγη και συζήτηση με την Θάλεια Ραυτοπούλου.

Τοποθεσία: Circuits and Currents, Οδός Νοταρά 13 & Τοσίτσα.

παραστατική διάλεξη και προβολή: Παρασκευή 12 Δεκεμβρίου 20:00 -21:30.

Βίντεο-εγκατάσταση: Σάββατο 13 Δεκεμβρίου 15:00 - 22:00.

RECONSTRUCTING MEMORIES

14 Νοεμβρίου 2024 – 8 Μαρτίου 2025

Το πρώτο κεφάλαιο της θεματικής Post-Human Archaeology (Υστερα-Ανθρώπινη Αρχαιολογία) αποτελείται από την διαδοχή πέντε ατομικών εγκαταστάσεων που στο σύνολο τους αντιπροσωπεύουν την έκθεση Reconstucting Memories (Ανασκευάζοντας Αναμνήσεις). Με μια αρχαιολογία που είναι μη κανονιστική και ανοιχτού τύπου ως μέθοδος, παίζοντας με την αντιληπτή εξουσία του ειδικού, επιτρέπει την ανατομία ενός θέματος με μια διαισθητική και προσωπική προσέγγιση. Το Reconstucting Memories καλεί τον θεατή να αμφισβητήσει όχι μόνο το ίδιο το έργο και το σκηνοθετημένο περιεχόμενό του, αλλά και τη δική του αντίληψη για την πραγματικότητα.

Μέσα απο πέντε ατομικές παρουσιάσεις, η συλλογική έκθεση Reconstructing Memories προσεγγίζει τον θέμα απο διαφορετικες σκοπιές. On History, από τoν Βαγγέλη Βλάχο (GR) αναδημιουργεί ένα ξεχασμένο αλλά σημαντικό γεγονός που κανείς δεν είδε, On Media, ο Rabih Mroue (LB), αντιμετωπίζει την οπτική των θεατών και των μέσων ως εργαλείο ελέγχου στην απόδοση της ιστορίας. Το On Politics, από τη συλλογικότητα καλλιτεχνών/αρχιτεκτόνων [Πέγκυ Ζάλη, Παναγιώτης Λιανός, Χρήστος-Γ. Κρητικός] (GR), αφηγείται την ιστορία ενός κενού που παρατηρείται μέσα από την πολιτικοποιημένη πραγματικότητα των ΜΜΕ και σηματοδοτείται από ένα εκτοπισμένο αστικό αντικείμενο. Το On Nature του εικαστικού Νίκου Αρβανίτη (GR) ανασκάπτει το συλλογικό αστικό μυαλό για να αποκαλύψει ίχνη της φύσης. Το On Language της εικαστικού Nicoline van Harskamp (NL) δημιουργεί μια επιτελεστική ενσάρκωση της προγραμματισμένης μας επικοινωνίας.

Τα έργα θα εκτίθενται στο χώρο του  cross section archive από τον Νοέμβριο του 2024 έως τον Μάρτιο του 2025, το καθένα για μια περίοδο δύο εβδομάδων και εγκαινιάζοντας την κάθε έκθεση/έργο ξεχωριστά. Ακολουθώντας την επιλεγμένη μας αρχή, τα έργα θα είναι επισκέψιμα καθημερινά από τον δημόσιο χώρο της διασταύρωσης Μαυρομιχάλη και Ισαύρων. Ολόκληρη η εκθεσιακή περίοδος του Reconstructing Memories θα ολοκληρωθεί με μια εκδήλωση λήξης μαζί με την κυκλοφορία καταλόγου, σχεδιασμένο από το Studio Lialios-Vazoura, συγκεντρώνοντας τα πέντε έργα σε έναν τόμο ως το κεφάλαιο συλλογικού διαλόγου της θεματικής Post-Human Archaeology.

Το συνολικό πρόγραμμα Post-Human Archaeology και το Reconstructing Memories στο cross section archive στην Αθήνα, επιμελούνται η εννοιλογική εικαστικός και πειραματική σκηνοθέτιδα Μαρία Λάλου και ο αρχιτέκτονας Skafte Aymo-Boot.

RECONSTRUCTING MEMORIES #5: On Language
Café Prosodia της Nicoline van Harskamp

20 Φεβρουαρίου - 8 Μαρτίου 2025
είσοδος στο χώρο καθημερινά 19:00 – 22:00

Σας καλωσορίζουμε στην έναρξη της έκθεσης Café Prosodia της εικαστικού Nicoline van Harskamp (Ολλανδία) στο cross section archive στην Αθήνα, 5ο κεφάλαιο του Reconstructing Memories «On Language».

Δύο άνθρωποι, καθισμένοι σε ένα μικρό καφενείο εγκατεστημένο στον χώρο του cross section archive, και ένα νευρωνικό δίκτυο με το όνομα Prosodia, το οποίο αλλάζει φωνή σε κάθε σκηνή, παίζουν τον ίδιο διάλογο επανειλημμένα με διάφορους τρόπους ερμηνείας. Το Café Prosodia εξερευνά τον τρόπο με τον οποίο η τεχνολογία της συνθετικής ομιλίας ριζώνεται στην τεχνολογία της υποκριτικής, προτείνοντας μια μελλοντική μορφή «μηχανικής ομιλίας», βασισμένη στις ρυθμικές, πρόσθετες δομές της ανθρώπινης αφήγησης.

Το Café Prosodia εγκαινιάζεται με για ζωντανή περφόρμανς από τις Αγγελική Παπούλιά και Σοφία Κόκκαλη με την Prosodia. Ενας μικρός αριθμός ατόμων μπορεί να εισέλθει στο Café Prosodia με κράτηση. Η είσοδος είναι ελεύθερη. Η περφορμανς μπορεί να παρακολουθηθεί από τον δημόσιο χώρο στη γωνία των οδών Ισαυρών και Μαυρομιχάλη.

Το Café Prosodia ερευνά την προσοδία – τον τόνο, την ένταση, το ύφος κ.λπ. – της μηχανικά παραγόμενης ομιλίας. Οι συνθετικές φωνές εκπαιδεύονται με σύνολα δεδομένων από κινηματογραφικές ερμηνείες και ομιλίες τύπου διαλέξεων, και έτσι παράγουν τη δική τους προσοδία βασισμένη σε αυτά. Όπως και η μηχανική παραγωγή ομιλίας, η υποκριτική είναι μια τεχνολογία που λειτουργεί μέσω σεναρίου και οδηγιών και αποκαλύπτεται ως τεχνολογία μέσω μιας ελαττωματικής προσοδικής παραγωγής. Το έργο ανασκάπτει αυτά τα θεμελιώδη ζητήματα και των δύο τεχνολογιών, σε μια προσπάθεια να δημιουργήσει ένα εναλλακτικό φαινόμενο ομιλίας.

Η τεχνητή νοημοσύνη συχνά απεικονίζεται ως μία μη γραμμική και μη χρονολογική συνέχεια. Είναι, ωστόσο, το αποτέλεσμα μακροχρόνιων συλλογικών διαδικασιών, μία μορφή μετάγγησης γνώσης για τη φύση, την τέχνη, την τεχνολογία και επίσης τη γλώσσα. Όταν κάποιος διαβάζει ένα κείμενο, η δική του φωνή αντικαθίσταται από τις φωνές άλλων – τόσο του συγγραφέα όσο και όλων όσων βοήθησαν στη διαμόρφωση της γλώσσας και των ρυθμικών της μορφών. Η συνθετική φωνή είναι κατα μία έννοια μια αρχαία φωνή, ακόμα και ως ένα σύνολο των φωνών που υπήρξαν ποτέ.

‘Café Prosodia' της Nicoline van Harskamp.

Επιμέλεια των Μαρία Λάλου και Skafte Aymo-Boot.

Ηθοποιοί: Αγγελική Παπούλια, Σοφία Κόκκαλη.

Κινηματογράφηση, κάμερα: Δημήτρης Χριστοδούλου.

Ήχος: Νίκος Πατελάρος.

Φωτογράφηση: Πηνελόπη Γερασίμου.

Παραγωγή, επιλογή ηθοποιών, επιμέλεια: cross section archive.

Ανάπτυξη και κωδικοποίηση: Alex Sutherland και SynGen AI Technologies AB.

Τεχνολογία φωνής: Elevenlabs.io.

η έρευνα έγινε δυνατή με την στήριξη: Creative Industries Fund και Pauwhof Fund, Ολλανδία.

ευχαριστίες: εστιατόριο Cachou - Αθήνα, Thomas Haubner - Kunstakademie Münster, Γιάννης Μαλατάντης, Ανδριάνα Πλέσσα.

ειδικές ευχαριστίες: Victor Martens και Constant van Harskamp.

Η έκθεση διαρκεί: 20 Φεβρουαρίου - 8 Μαρτίου 2025.

Το Café Prosodia είναι προσβάσιμο καθημερινά 19:00 - 22:00, με θέαση στο εσωτερικό του καφέ. Μια σύντομης σκηνή με την Prosodia είναι προσβάσιμη καθ’ όλη τη διάρκεια της έκθεσης από τον δημόσιο χώρο της διασταύρωσης των οδών Μαυρομιχάλη και Ισαυρών, με QR κωδικό που οδηγεί σε προσωπικό διάλογο με την Prosodia.

Με την οικονομική υποστήριξη και υπό την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού.
Η παραγωγή του Café Prosodia υποστηρίζεται από το Mondriaan Fund της Ολλανδίας.

RECONSTRUCTING MEMORIES #4: On Nature
ένας τέλειος κόσμος του Νίκου Αρβανίτη

30 Ιανουαρίου - 15 Φεβρουαρίου 2025
καθημερινά 18:00 – 24:00

Το cross section archive σας καλεί με χαρά στα εγκαίνια της έκθεσης ένας τέλειος κόσμος του Νίκου Αρβανίτη (GR). Η έκθεση παρουσιάζει ένα νέο έργο, ειδικά δημιουργημένο για το Reconstructing Memories, και αποτελεί το τέταρτο κεφάλαιο, «On Nature» (Περι Φύσης). 

Ξεκινώντας από μια ανασκαφή της συλλογικής αστικής συνείδησης, το ένας τέλειος κόσμος επιδιώκει να αποκαλύψει τις σχέσεις μεταξύ του σύγχρονου ανθρώπου και της φύσης. Αποσπασμένο από οποιαδήποτε πραγματική φύση, το έργο επιχειρεί να θέσει ερωτήματα σχετικά με την ανθρωποκεντρική θέση, δημιουργώντας έναν «φυσικό» κόσμο εντελώς τεχνητό. 

Το ένας τέλειος κόσμος πραγματεύεται μια υπαρξιακή κρίση στη σχέση ανθρώπου και φύσης. Το έργο εκτυλίσσεται ως φανταστική αφήγηση 1, εμπλουτισμένη με ηχητικές συνθέσεις βασισμένες σε ηχογραφήσεις στούντιο, όπου κάτοικοι της πόλης κλήθηκαν να μιμηθούν – πιστά, ιδιοσυγκρασιακά ή στερεοτυπικά – ήχους χλωρίδας, πανίδας, φυσικών στοιχείων και φαινομένων, καθώς και άλλα ηχητικά γεγονότα, μιμούμενοι τους ήχους του φυσικού περιβάλλοντος. 

Η φύση υπάρχει μόνο ως μία νοητική εικόνα, ως ένα ελεγχόμενο κομμάτι σχεδιασμού. Τίποτα στο ίδιο το έργο δεν είναι πραγματικό: Δύο ανθρωπόμορφα ζώα έχουν μια φιλοσοφική συζήτηση για το πώς να διαμορφώσουν το περιβάλλον τους σε μια ιδανική μορφή, ενώ ένας τέλεια κατασκευασμένος τεχνητός βράχος αιωρείται στο κέντρο της εγκατάστασης. Ακόμα κι αν αρχικά η πρώτη πρόσληψη κλείνει στο αυθεντικό, το ηχητικό τοπίο σταδιακά αποκαλύπτεται, υπογραμμίζοντας τα διαφορετικά επίπεδα σύνδεσης στις αντιλήψεις των αστικών περί φύσης. Τεχνητή φύση ή φυσικά τεχνητή, ανθρωποειδής φύση ή φυσικά ανθρώπινη. Τα στοιχεία του έργου επιδιώκουν να βρουν θέση σε αυτή τη προβληματική σχέση, υπογραμμίζοντας ταυτόχρονα ότι η ίδια η πολικότητα είναι απλώς μια κατασκευή της ανθρώπινης διανόησης.

1 βασισμένη στο παιδικό βιβλίο “Κούνελος και Αρκούδα: Ο τέλειος κόσμος του Κούνελου” των Julian Gough και Jim Field, εκδόσεις Ίκαρος, 2024 και στην ταινία Der Rechte Weg (The right way) των Peter Fischli και David Weiss, 1982-1983.

«ένας τέλειος κόσμος» του Νίκου Αρβανίτη.

Επιμέλεια των Μαρία Λάλου και Skafte Aymo-Boot.

Ξύλο, φελιζόλ, ρητινούχο κονίαμα, ακρυλικά χρώματα, σκόνες αγιογραφίας, βερνίκι, βίντεο, ήχος, διαστάσεις μεταβλητές, διάρκεια 23’ 08’’.

Με τις φωνές των: Έλλης Αρβανίτη, Νίκου Αρβανίτη, Γιώργου Ασημακάκη, Ελένης Χαλαβαζή, Νατάσας Κοψαφτοπούλου, Ανδριάνας Παναγιωτάκη, Αγγελικής Σουπιονά, Απόστολου Τσορφόλια, Ξενοφών Βαρδαρού, Δέσποινας Βαξεβανίδη, Χρήστου Ζαφείρη, Μαρίας Ζερβουδάκη και Μαγδαλένας Ζώτου.

Τεχνικός Σύμβουλος: Απόστολος Πολυχρονιάδης.

Διάρκεια έκθεσης: 30 Ιανουαρίου - 15 Φεβρουαρίου 2025.

Η εγκατάσταση θα είναι θεάσιμη καθημερινά, μεταξύ 18:00-24:00, από τον δημόσιο χώρο της διασταύρωσης των οδών Μαυρομιχάλη και Ισαύρων.

Το πρόγραμμα Reconstructing Memories έχει την χορηγία και την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού της Ελλάδος. 

RECONSTRUCTING MEMORIES #3: On Politics
Disengagement Rehearsals των [Πέγκυ Ζάλη, Παναγιώτης Λιανός, Χρήστος-Γ. Κρητικός]

9 - 28 Ιανουαρίου 2025
καθημερινά 18:00 – 24:00

Σας καλωσορίζουμε στην έκθεση Disengagement Rehearsals* της ρευστής κολλεκτίβας [Πεγκυ Ζάλη, Παναγιώτης Λιανός, Χρήστος-Γ. Κρητικός]. Η έκθεση αποτελεί μία in-situ εγκατάσταση σχεδιασμένη συγκεκριμένα ως το σκέλος On Politics (Περί Πολιτικής) της συλλογικής έκθεσης Reconstructing Memories.

Μέσα από το φακό μιας πολιτικοποιημένης κάλυψης των μέσων ενημέρωσης, το έργο δημιουργεί ένα λεξιλόγιο ρητορικής που περιβάλλει το κενό που αφήνει ένα αφαιρεμένο αστικό αντικείμενο. Αναλύοντας δύο στιγμές, την μία της έναρξης και την άλλη της ολοκλήρωσης, η έκθεση καταγράφει δύο διαφορετικές πολιτικές πραγματικότητες και τις συνθήκες τους ως προς την κοινωνική αλληλεπίδραση, τον προσωπικό ακτιβισμό και τον αστικό χώρο.
Στις 8 Απριλίου 2017 τοποθετείται στην Πλατεία Εξαρχείων ένα κοντέινερ στο πλαίσιο των δράσεων της Συνέλευσης για την Επανοικειοποίηση των Εξαρχείων, με σκοπό να λειτουργεί ως «πολιτικό περίπτερο». Λίγους μήνες μετά την διαδοχή της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ από αυτή της Νέας Δημοκρατίας, στις 20 Σεπτεμβρίου 2019, πραγματοποιείται η επιχείρηση απομάκρυνσής του, η οποία και αποτελεί την πρώτη από μία σειρά επεμβάσεων της νέας κυβέρνησης στην πλατεία Εξαρχείων. Σε απευθείας μετάδοση, τα μέσα ενημέρωσης καλύπτουν την απομάκρυνση του κοντέινερ ή όπως το αποκαλούν «ΚΕΠ αναρχικών». Κατά παραδοχή των ιδίων, αυτή θα είναι η πρώτη φορά μετά από χρόνια που τα μέσα ενημέρωσης αποκτούν πρόσβαση στην πλατεία, καθώς μέχρι τότε επικρατούσε το λεγόμενο «άβατο των Εξαρχείων».
Το έργο επιχειρεί τη πολλαπλή μεταγραφή του προσωπικού αρχείου των δημιουργών, το οποίο συλλέχθηκε λόγω της συμμετοχής τους στη τοποθέτηση και μετασκευή του κοντέινερ, και του ειδησεογραφικού υλικού της απομάκρυνσής του. Το έργο δεν έχει ως βασική επιδίωξη να αναδείξει, να αποκαταστήσει ή να ανακτήσει αφηγήσεις του παρελθόντος, αλλά να συμβάλει σε μια ενεργή διαδικασία της εν δυνάμει αναστρεψιμότητας των γεγονότων, απομακρυσμένη από την εξιδανίκευση του παρελθόντος και την εργασία μας για το «καλύτερο» μέλλον. Μια μελέτη πάνω στις αντιαισθητικές και μιαρές μορφές συμβάντων, ψηλαφώντας τη δυνατότητα του Άλλου που βρίσκεται πέρα από κάθε συμφωνημένη ή συμμορφωμένη αφήγηση. Πρόκειται για την αναγνώριση του βρώμικα ποιητικού στο απογοητευτικά πραγματικό πολιτιστικό δυναμικό.
Η εγκατάσταση Disengagement Rehearsals θα ολοκληρωθεί την ίδια την ημέρα των εγκαινίων με τη ζωντανή περφόρμανς της κολλεκτίβας και την ηχογράφησή της.
*o όρος rehearsal έχει την ρίζα του στην λέξη rehercier: να σβαρνίσω ξανά, να σκάψω το χώμα

‘Disengagement Rehearsals' των [Πέγκυ Ζάλη, Παναγιώτης Λιανός, Χρήστος-Γ. Κρητικός].

Επιμέλεια των Μαρία Λάλου και Skafte Aymo-Boot.

Video on monitor, video projection on wall, A3 prints glued on window, sound, table with sound equipment, chairs.

Ευχαριστίες: Χριστόφορος Λούπας, Μαίρη Ζάλη, Bobby Black, Αχιλλέας Παπακωνσταντίνου, Γ.Β.Β.

Διάρκεια έκθεσης: 9 - 25 Ιανουαρίου 2025.

Η εγκατάσταση θα είναι θεάσιμη καθημερινά, μεταξύ 18:00-24:00, από τον δημόσιο χώρο της διασταύρωσης των οδών Μαυρομιχάλη και Ισαύρων.

Το πρόγραμμα Reconstructing Memories έχει την χορηγία και την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού της Ελλάδος. 

RECONSTRUCTING MEMORIES #2: On Media
The negotiation of perspective του Rabih Mroué

5 - 21 Δεκεμβρίου 2024
είσοδος στο χώρο καθημερινά, ένα άτομο τη φορα, 18:00 - 21:00

Σας καλωσορίζουμε στην έκθεση The negotiation of perspective, του Rabih Mroué (Λίβανος), στο cross section archive στην Αθήνα. Η έκθεση, ειδικά σχεδιασμένη για τον χώρο,  δημιουργήθηκε για το πρόγραμμα Reconstructing Memories, και αποτελεί το δεύτερο κεφάλαιο #2 με τίτλο: On Media.

Η εγκατάσταση The negotiation of perspective αμφισβητεί την ασφάλεια της θέσης του απλού θεατή-παρατηρητή, μετατρέποντάς τον σε ενεργό συμμετέχοντα στην αφήγηση, μέσω μιας χορογραφημένης ερμηνείας της δύναμης της εικόνας. 

Μια σειρά βίντεο του Rabih Mroué προσκαλούν τον θεατή σε μια πολυεπίπεδη εμπειρία θέασης. Μόνο ένας θεατής κάθε φορά μπορεί να εισέλθει στον συνήθως απρόσιτο χώρο του cross section archive για να παρακολουθήσει τα έργα. Η έκθεση The negotiation of perspective αποτελεί μια μοναδική, προσωπική οπτική καταγραφή.

Ο Rabih Mroué παρουσιάζει μια συνύπαρξη διαφορετικών προοπτικών,  επιχειρώντας να ενσαρκώσει ένα προσωπικό σύστημα συντεταγμένων (x, y, z)  και την επίδρασή του στην σύγχρονη ιστορία. Η δύναμη του βλέμματος έναντι του ελέγχου της επιμελημένης εικόνας που προβάλλεται στον αμφιβληστροειδή έχει γίνει ένα στρατηγικό εργαλείο για την εξουσία των μέσων ενημέρωσης πάνω σε ορισμένες προκαθορισμένες αφηγήσεις, ενισχύοντας σημαντικά το αποπροσανατολιστικό αποτέλεσμα των μέσων.   Η ελεγχόμενη κατάσταση μιας εικόνας έναντι της αναστατωμένης σταθερότητας μιας χρονολογικής γραμμής υποδεικνύει τα μέσα ενημέρωσης ως ένα αυταρχικό όργανο διατύπωσης της ιστορίας. Θεατής; Παρατηρητής; Μάρτυρας; Λέξεις που περιγράφουν πιθανές προοπτικές για τα κίνητρα πίσω από αυτή τη δύναμη του ελέγχου της εικόνας.

‘The negotiation of perspective' του Rabih Mroué.

Επιμέλεια των Μαρία Λάλου και Skafte Aymo-Boot,
σε παραγωγή του cross section archive.

3 κουτιά θέασης με βίντεο loops, σε διάφορες διαστάσεις; βίντεο 6m 48s σε οθόνη, σε loop.

Ευχαριστούμε θερμά την Lina Majdalanie και τον Sarmad Louis.

Διάρκεια έκθεσης: 5 - 21 Δεκεμβρίου 2024.

Η έκθεση είναι ανοιχτή καθημερινά.
Είσοδος στο χώρο ένα άτομο τη φορα, για τα 3 κουτιά θέασης, 18:00 - 21:00.
Το βιντεο στην οθόνη είναι προσβάσιμο απο τον δημόσιο χώρο της οδού Ισαύρων.

Το πρόγραμμα Reconstructing Memories έχει την χορηγία και την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού της Ελλάδος. 

RECONSTRUCTING MEMORIES #1: On History
This event has now ended (Nissan Sunny) του Βαγγέλη Βλάχου

14 - 30 Νοεμβρίου 2024
καθημερινά 17:00 – 24:00

Το cross section archive με χαρά παρουσιάζει την έκθεση και την πρεμιέρα του νέου έργου This event has now ended (Nissan Sunny) του Βαγγέλη Βλάχου (GR).

Η κινηματογραφική του Βαγγέλη Βλάχου χειρονομία διαπραγματεύεται ορισμένες συντεταγμένες, των ρόλων του χρόνου και της μνήμης, αναδημιουργώντας σχολαστικά ένα γεγονός από το σύγχρονο παρελθόν της Αθήνας που μπορεί να μην είχε βρει θέση στην κοινοτική μνήμη της πόλης.

Στις 10 Απριλίου 2014, μετά από δύο προειδοποιητικά τηλεφωνήματα, μια βόμβα τοποθετημένη σε ένα κλεμμένο Nissan Sunny εξερράγη έξω από την Τράπεζα της Ελλάδος στο κέντρο της Αθήνας. Η έρευνα παραλείπει τον ήχο της έκρηξης και εστιάζει αντ’ αυτού σε μικρούς, φαινομενικά ασήμαντους ήχους που δεν σχετίζονται άμεσα με το γεγονός και συνήθως δεν περιλαμβάνονται σε εγκληματολογικές αναλύσεις—όπως το φύσημα μιας μύτης, η δόνηση ενός τηλεφώνου, το κλείσιμο μιας πόρτας αυτοκινήτου ή το κλικ ενός αναπτήρα. Αυτές οι ηχητικές παρατηρήσεις καταγράφονται χρονολογικά καθώς συμβαίνουν, συνθέτοντας ένα είδος χρονολογίου σε μορφή κειμένου. Το χρονολόγιο ξεκινά περίπου μία ώρα πριν από την έκρηξη και συνεχίζει για έξι ώρες μετά, μέχρι να μην υπάρχει περαιτέρω ζωντανή κάλυψη με χρονική σήμανση. Οι 182 περιγραφές ήχων παρουσιάζονται ως κλειστοί υπότιτλοι στο κάτω μέρος της οθόνης σε ένα σχεδόν επτάωρο βίντεο που καλύπτει τη συνολική διάρκεια των ζωντανών τηλεοπτικών μεταδόσεων από την περιοχή της έκρηξης. Προβαλλόμενες σε μια κενή οθόνη χωρίς εικόνα στο φόντο, οι περιγραφές είναι πλήρως συγχρονισμένες με την ακριβή στιγμή που ακούγονται οι ήχοι κατά τη διάρκεια των ζωντανών αναμεταδόσεων.

Σε αυτό το διακριτικό και δυναμικό έργο του Βαγγέλη Βλάχου προκύπτει μια συγχώνευση ρόλων μεταξύ του συγγραφέα και του θεατή. Η περιγραφή γίνεται μια οδηγία, χορογραφώντας τις θέσεις των θεατών στην έμμεση μαρτυρία μας ενός γεγονότος που κανείς δεν είδε. Η εγκατάσταση του This event has now ended (Nissan Sunny) στο cross section archive είναι μια διαπραγμάτευση του χρόνου και της καταγραφής του, μια εμπειρία παρακολούθησης της ”ηχούς” ενός γεγονότος, η απεικόνιση του συγγραφέα ως παρατηρητή δευτερόλεπτο ανά δευτερόλεπτο αλλά και ως έναν άλλο μάρτυρα, αλλά και τον παρατηρητή του έργου ως ενεργοποιημένο θεατή τόσο του γεγονότος όσο και του ίδιου του έργου.

Ειδικά για την έκθεση έχει δημιουργηθεί μια περιορισμένη έκδοση, αριθμημένη και υπογεγραμμένη από τον Βαγγέλη Βλάχο.

για παραγγελεία εδώ

‘This event has now ended (Nissan Sunny)' του Βαγγέλη Βλάχου.

Επιμέλεια των Μαρία Λάλου και Skafte Aymo-Boot.

Video 6h 52m on monitor, video loop on tablet, text on A4 paper mounted on window, poster 64 x 86 cm mounted on window, table and lamp.

Ευχαριστίες: στο Studio Lialios Vazoura.

Διάρκεια έκθεσης: 14 - 30 Νοεμβρίου 2024.

Η εγκατάσταση θα είναι θεάσιμη καθημερινά, μεταξύ 17:00-24:00, από τον δημόσιο χώρο της διασταύρωσης των οδών Μαυρομιχάλη και Ισαύρων.

Το πρόγραμμα Reconstructing Memories έχειτην χορηγία και την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού της Ελλάδος.

  • Πρόγραμμα RECONSTRUCTING MEMORIES I-V:

    14/11 - 30/11 On History του Βαγγέλη Βλάχο
    This event has now ended (Nissan Sunny)
    05/12 - 21/12 On Media του Rabih Mroue
    The negotiation of perspective
    09/01 - 25/01 On Politics των [Πέγκυ Ζάλη, Παναγιώτης Λιανός, Χρήστος-Γ. Κρητικός]
    Disengagement Rehearsals
    30/01 - 15/02 On Nature του Νίκου Αρβανίτη
    ένας τέλειος κόσμος
    20/02 - 08/03 On Language της Nicoline van Harskamp
    Café Prosodia

  • POST-HUMAN ARCHAEOLOGY

    Η μνήμη καθαυτή ως προβολή, αποτύπωμα, και καταγραφή αποτελεί ένα ενεργό ιστό τόσο της υποσυνείδητα εξελισσόμενης μας πραγματικότητας και βιωματικής μας εξέλιξης, αλλά και ως χειραφετημένη έννοια, ως αντικειμενική καταγραφή της ιστορίας μας, ως καταστασιακός θεσμός. Εν γένει συστηματοποιημένη από τα μέσα και απορρίπτοντας την υποκειμενικότητα της μνήμης. Ο Giorgio Agamben ισχυρίζεται ότι “το θέμα της αληθινής εμπειρίας δεν υφίσταται πλέον, επειδή η φαντασία έχει αποκλειστεί από καιρό από τη γνώση ως μη πραγματική.” Συνεχίζει ότι «η εμπειρία σήμερα είναι διαμεσολαβημένη και εκτελείται έξω από το άτομο.” 1

    Το Post-Human Archaeology (Υστερα-Ανθρώπινη Αρχαιολογία) αποτελεί την ετήσια θεματική του cross section archive για το 2024-25. Είναι μια προσπάθεια παραγωγής εναλλακτικών αντιλήψεων της σχέσης μας με την ιστορία και την πόλη, εφαρμόζοντας μια ματιά έξω από τον εαυτό μας, μια μη- ή και μετα-ανθρώπινη ματιά θα λέγαμε. Ένα βλέμμα που δεν κοιτάζει απευθείας το αντικείμενο ενδιαφέροντος αλλά μάλλον μια εκδοχή της πραγματικότητας που καθρεφτίζεται, εκτός κλίμακας, αρνητική. Σε αυτήν την επεξεργασμένη πραγματικότητα μπορούμε να περιμένουμε να δούμε πράγματα που χρειαζόμαστε ως άγνωστα εργαλεία για να ερμηνεύσουμε.

    Το Post-Human Archaeology διαπραγματεύεται την ιστορία και την αρχαιολογία ως πρακτικές της αλήθειας. Τόσο η ιστορία όσο και η αρχαιολογία παραδίδουν μια αφήγηση γεγονότων αντίθετη στη μνήμη. Το πεδίο λειτουργίας τους είναι αυτό των κατασκευασμένων αναμνήσεων.  Ο αρχαιολόγος συνδυάζει αφηγήσεις με νόημα μέσα από υποθέσεις και θεωρίες που προκύπτουν από θραύσματα αντικειμένων ή άλλα σημάδια ανθρώπινης δραστηριότητας, με στόχο την καθιέρωση εξηγήσεων και αληθειών. Αυτές οι αλήθειες είναι εξ’ ορισμού ασταθείς και ευέλικτες καθώς ορίζονται ή χρωματίζονται από την κατανόηση του κόσμου, αυτών που τις προτείνουν και τη διάθεση των καιρών που βιώνουμε.

    Με το Post-Human Archaeology, το cross section archive επιθυμεί να αμφισβητήσει την ιδέα του πόσο έγκυρες αντιλήψεις για την πόλη και το άμεσο παρελθόν βασίζονται σε συνδυασμό ορισμένων επιλεγμένων γεγονότων. Η επέκταση του όρου θα διερευνηθεί σε ένα πρόγραμμα τριών τμημάτων, μια μέθοδο που προέρχεται από προηγούμενες θέματικές, ξεκινώντας με το συλλογικο προγραμμα Reconstucting Memories (Ανασκευάζοντας Αναμνήσεις), συνεχίζοντας με την έκδοση του Document #3 και τελειώνοντας με μία ατομική έκθεση.

    Το ετησιο προγραμμα Post-Human Archaeology επιμελούνται η Μαρία Λάλου και ο Skafte Aymo-Boot.

    1 Agamben, G. Infancy and History: On the Destruction of Experience (tr. Heron, L.), 1993 Verso Books

    ΑΣΥΝΕΧΕΙΑ ΩΣ ΧΡΟΝΙΚΟ

    12 Δεκεμβρίου 2025 – άνοιξη 2026

    Η έννοια της ασυνέχειας, εξ’ορισμού δέχεται την στιγμή της παύσης ως μέρος του όλου.
    Έχοντας το χαρακτήρα ενός ερειπίου για κάποιο ξεχασμένο σκοπό, το ανολοκλήρωτο κτήριο παραπέμπει ταυτόχρονα στο παρελθόν και στο μέλλον λες και, παγωμένο στον χρόνο, διατήρησε έκτοτε τον όγκο που απέκτησε στο στάδιο του σκυροδέματος. Το αρχιτεκτονικό αρχέτυπο του ανολοκλήρωτου τσιμεντένιου κτηρίου απαντάται συνεχώς στο αθηναϊκό τοπίο...και μιλώντας για χρονικό στην περιοχή της Αθήνας, είναι αδύνατο να μην τα δεις.
    Τα ανολοκλήρωτα κτήρια αποτελούν δυναμικό φαινόμενο. Αυτές οι κατασκευές, εγκαταλελειμμένες σε μια φαινομενικά αέναη παύση εν μέσω μιας κτηριακής διαδικασίας που έχει διακοπεί, συνδέονται στενά με την ιστορία της ανοικοδόμησης της σύγχρονης Αθήνας. Το θέμα της έκθεσης "Ασυνέχεια ως Χρονικό" υπογραμμίζει την παύση ως ένα έγκυρο στοιχείο σε αυτό που αλλιώς φαίνεται ως σταθερή εξέλιξη. Ως μια λοξή στον παραγωγικό τομέα, και ταυτόχρονα ως φορέας μνήμης και ιστορίας.
    Το έργο αυτό ξεκίνησε ως μια απλή καταγραφή των ημιτελών κτηρίων στο αστικό τοπίο. Ωστόσο, γρήγορα εξελίχθηκε σε διεξοδική αποκάλυψη του φαινομένου, σε μια προσπάθεια τόσο να κατανοήσουμε, όσο και να μην υπονομεύσουμε, τα συγκαλυμμένα προφίλ τους, επιτρέποντας την ανάδειξη στρατηγικών, συστημάτων και κοινωνικών συμβάσεων όπως εφαρμόστηκαν καθ’ όλη τη διάρκεια της νεωτερικότητας στην πόλη της Αθήνας και τους κατοίκους της. Η μεθοδολογία μας μπορεί να θεωρηθεί ένα είδος σύγχρονης αρχαιολογίας. Η συλλογή, η καταγραφή και η ανάλυση ιστορικών στοιχείων ενείχε αναρίθμητες μέρες έρευνας στα αρχεία της Πολεοδομίας, ατελείωτα χιλιόμετρα περπάτημα στους δρόμους και αμέτρητες ώρες συνεντεύξεων με τα εμπλεκόμενα μέρη· η σύνθεση των επιμέρους συνιστά ένα χρονικό των σιωπηλών, μα και σημαντικών στιγμών μιας νεωτερικότητας σε παύση.
    Η έκθεση “Ασυνέχεια ως Χρονικό” έχει ως κεντρικό πρωταγωνιστή τους τσιμεντένιους σκελετούς της Αθηναικής Μητροπολης, ή αλλιως το εικαστικό /ερευνητικό έργο [UN]FINISHED των Λάλου & Aymo-Boot. Το συνολικο έργο αποτελεί μια εκτενή καταγραφή μεταξύ γραφειοκρατείας, αρχών, θεωριών, ανάπτυξης ερευνητικών μεθόδων, συστηματων καταγραφής, κοινωνικών προτύπων και συντριπτικών διαλόγων, με τελευταίο έργο το βιβλιο "[UN]FINISHED - Άτλας των Ημιτελών Κτηρίων της Αθήνας – Μία Ιστορία Κρυμμένων Αντιμνημείων" (2023, Jap Sam Books).
    Η έκθεση προτείνει μια αναστοχαστική ανάγνωση της παύσης, που εξάγεται από τις πραγματικότητες της καθημερινής ζωής στην Αθήνα, με μοναδικό υλικό το αρχείο της δεκαετούς έρευνας για τους ημιτελείς σκελετούς στις επτά περιοχές της Αθήνας, και με το βιβλίο ως καθοδηγητική δομή. Η "Ασυνέχεια ως Χρονικό" προσεγγίζει την κατάσταση του ημιτελούς από μια πληθώρα προοπτικών, επεξεργασμένη μέσα από τρία κεφάλαια και έναν πρόλογο σε τρεις τοποθεσίες στο κέντρο της Αθήνας από τον Δεκέμβριο του 2025 έως τον Μάρτιο του 2026:
    -"Σύγχρονη Αρχαιολογία", Δεκ. - Ιαν., Circuits and Currents
    -"Κρυφές Ιστορίες", Ιαν.- Φεβ., σε επιλεγμένο κτήριο του [UN]FINISHED
    -"Άλφα-Δέλτα: Undisclosed Case Study", Φεβ. - Μάρτιος, cross section archive

    Με την υποστήριξη του Ιδρύματος Ιωάννου Φ. Κωστοπούλου

    ΑΣΥΝΕΧΕΙΑ ΩΣ ΧΡΟΝΙΚΟ #2: Hidden Stories
    των Μαρία Λάλου & Skafte Aymo-Boot

    26 - 31 Μαρτίου 2026
    Καθημερινά 18:00 -21:00

    Σας προσκαλούμε στα εγκαίνια του 2ου κεφαλαίου της έκθεσης «Ασυνέχεια ως Χρονικό», με τίτλο «Hidden Stories», η οποία εξερευνά τον ρόλο των ημιτελών κτιρίων της Αθήνας ως φορέων μνήμης των ανθρώπων και των συνθηκών που τα δημιούργησαν.

    2026: Για ακόμη μία φορά, περπατάμε στους δρόμους της Αθήνας, διανύοντας μια νέα εποχή αποικιοκρατικού καπιταλισμού και τουριστικοποίησης. Βοτανικός και Κεραμεικός: Αφού επισκεφθήκαμε δύο ομορφα ημιτελη, κατευθυνόμαστε προς το τρίτο, στην οδό Κωνσταντινουπόλεως. Ο δρόμος μάς οδηγεί λίγο πιο αριστερά, ώστε να διασχίσουμε τις σιδηροδρομικές γραμμές από τον Βοτανικό προς τον Κεραμεικό. Ένα ακαταχώριτο ημιτελές—γεια σου; Κωνσταντινουπόλεως 112, δύο αδέλφια, που διατηρούν ένα ημιτελές κτίριο, αναγνωρίζοντας τις ποιότητές του· μια στέγη για «Hidden Stories».

    Το έργο [UN]FINISHED των Λάλου και Aymo-Boot είναι μία λεπτομερή έρευνα για τους ανολοκλήρωτους τσιμεντένιους σκελετούς στην πόλη της Αθήνας. Ρίχνει φως σε μια σειρά από κοινωνικές, οικονομικές και χωρικές όψεις της πόλης, με τα ημιτελή κτήρια σε κεντρικό ρόλο ως αντικείμενα μελέτης που περιέχουν ιδιωτικές, κατά τ’ άλλα άγνωστες ιστορίες που έμενε να ξετυλίξουμε. Αυτές οι ιστορίες είναι απόδειξη των αθέατων δυνάμεων που έχουν διαμορφώσει την πόλη – των νόμων και των κανονισμών, αλλά και των προσωπικών φιλοδοξιών ή των οικογενειακών φιλονικιών. Σταθήκαμε σ’ εκείνες τις καθημερινές στην Ελλάδα εμπλοκές που συχνά περνούν απαρατήρητες, εντούτοις έχουν να δείξουν μια σημαντική ιστορία που έλαβε χώρα στο ελληνικό αστικό τοπίο. Αναζητάμε την κρυμμένη ιστορία αυτών των πελώριων όγκων που διατηρούνται σαν αστικά κενά και σαν αρχαιολογικά απομεινάρια στο διαρκώς μεταβαλλόμενο κολάζ της σύγχρονης Αθήνας.

    Ιστορίες τριών επιλεγμένων σκελετών, καθεμιά με το δικό της ιδιαίτερο προφίλ και δραματουργικό έδαφος, αποκαλύπτουν ένα περίπλοκο σύμπλεγμα γραφειοκρατίας (κράτους), κληρονομικών (οικογένειας) και αξίας (κεφαλαίου) που στοιχειοθετεί το [UN]FINISHED χρονικό ενός υποφωτισμένου ιστορικού αρχιτεκτονικού φαινομένου των μοντέρνων καιρών.

    Τοποθεσία: στο ημιτελές κτίριο της Λεωφόρου Κωνσταντινουπόλεως 112 & Προφήτου Δανιήλ, Κεραμεικός.

    Εγκαίνια Πέμπτη 26 Μαρτίου.

    ‘Hidden Stories' των Μαρία Λάλου και Skafte Aymo-Boot.

    Παραγωγή, επιλογή ηθοποιών, επιμέλεια: cross section archive.

     

    έργα:

    ‘Σαπφώ’ (2026)

    HD videos and sound files, various durations.

     

    ‘Κληροδότημα Μπαρμπαρέσου, ή Το Καταραμένο’ (2023)

    HD video, 15’, αρχειακό υλικό.

     

    'Το Ξενοδοχείο' (2014-25)

    ‘Bureaucracy’: HD βίντεο, 6’34’’, αρχειακό υλικό, ‘View Master’: καρούλι με 7 εσωτερικές εικόνες από το κτίριο.

     

    Ευχαριστίες στους Γίαννη και Παναγιώτη Δραϊνας, Studio Lialos Vazoura.

    Η έκθεση διαρκεί: 26 - 31 Μαρτίου 2026.

    Η παραγωγή της τριλογίας Ασυνέχεια ως Χρονικό υποστηρίζεται από το Ιδρύμα Ιωάννου Φ. Κωστοπούλου.

    ΑΣΥΝΕΧΕΙΑ ΩΣ ΧΡΟΝΙΚΟ #1: Excavating Modernity
    των Μαρία Λάλου & Skafte Aymo-Boot

    20 - 25 Φεβρουαρίου 2026
    Καθημερινά 17:00 -21:00

    Σας προσκαλούμε στα εγκαίνια του κεφαλαίου 1 της έκθεσης «Ασυνέχεια ως Χρονικό», η οποία διερευνά τη μεθοδολογία εργασίας των Lalou & Aymo-Boot υπό τον τίτλο «Excavating Modernity».

    Μέσα από μια νέα εγκατάσταση τριών υφιστάμενων έργων, η έκθεση αναδεικνύει μία εικαστική μεθοδολογία που μπορεί να εκληφθεί και ως μορφή σύγχρονης αρχαιολογίας. Χρησιμοποιώντας τη σύγχρονη πόλη ως τόπο ανασκαφής, το έργο των Λάλου & Aymo-Boot αποκαλύπτει συγκαλυμμένες στρατηγικές, συστήματα και κοινωνικές συμβάσεις που εφαρμόστηκαν μέσω της νεωτερικότητας στην πόλη της Αθήνας και στους κατοίκους της. Παράλληλα με τη διερεύνηση της πολιτισμικής και ιστορικής σημασίας ενός συγκεκριμένου ημιτελούς σκελετού από οπλισμένο σκυρόδεμα και τη διατύπωση επιχειρημάτων υπέρ της ενδεχόμενης διατήρησής του, η έκθεση παρουσιάζει μια στοχαστική συζήτηση γύρω από τη δυναμική του Αντιμνημείου, τη συνθήκη του ανολοκλήρωτου και τα εργαλεία που χρησιμοποιούνται για την καταγραφή του.

    Παρουσιάζοντας τα έργα μαζί για πρώτη φορά, η έκθεση προτείνει έναν νέο διάλογο ανάμεσα στην κριτική στάση του καλλιτεχνικού πλαισίου και τη νομιμότητα της πολιτιστικής κληρονομιάς και των μέσων της, επιτρέποντας την ανάδυση νέων νοημάτων από τα ενδιάμεσα κενά των τριών εγκαταστάσεων.

    Τοποθεσία: Circuits and Currents, Οδός Νοταρά 13 & Τοσίτσα.

    Εγκαίνια Παρασκευή 20 Φεβρουαρίου.

    ‘Excavating Modernity' των Μαρία Λάλου και Skafte Aymo-Boot.

    Παραγωγή, επιλογή ηθοποιών, επιμέλεια: cross section archive.

     

    έργα:

    ‘Η Συνάντηση των Ειδικών’ (2022-24)

    βίντεο 98’44”, κατακόρυφη οθόνη σε τρίποδο, τραπέζι με χαρτί, πέτρα, κομμάτι μάρμαρου, τούβλο, τσιμεντόλιθο.

    Έρευνα, σκηνοθεσία, παραγωγή, μοντάζ: Μαρία Λάλου & Skafte Aymo-Boot

    με τους Hilde de Bruijn, Σοφία Ντώνα, Πλάτωνα Ησαΐα & Vladimir Stissi.

     

    ‘Αίτημα Για Χαρακτηρισμό Μνημείου’ (2021)

    Κατασκευή από ξύλο, video essay σε οθόνη, ορθοφωτογραφίες σε Hahnemühle photo matt fibre, προβολή video τρισδιάστατου ψηφιακού μοντέλου, εκτυπώσεις Α4.

     

    'COLLECTING DUST' (2020)

    βίντεο 21’ loop, mdf βαμμένο σε NCS S 1505-Y30 και διάσταση 180x180εκ., σκούπες, μάσκα σκόνης, γυαλιά προστασίας, γάντια.

     

    Ευχαριστίες: Studio Lialios Vazoura, Γιάννης Μαλατάντης.

    Η έκθεση διαρκεί: 20 - 25 Φεβρουαρίου 2026.

    Η παραγωγή της τριλογίας Ασυνέχεια ως Χρονικό υποστηρίζεται από το Ιδρύμα Ιωάννου Φ. Κωστοπούλου.

    ΑΣΥΝΕΧΕΙΑ ΩΣ ΧΡΟΝΙΚΟ #0: prologue
    των Μαρία Λάλου & Skafte Aymo-Boot

    12 - 13 Δεκεμβρίου 2025

    Σας περιμένουμε στην Prologue της "Ασυνέχειας ως Χρονικό", ξεκινώντας με μια παραστατική διάλεξη από την Λαλού και τον Aymo-Boot, με την προβολή του βίντεο “Κληροδότημα Μπαρμπαρέσου ή Το Καταραμένο", και την βίντεο-εγκατάσταση "Κλείνοντας το Αρχείο", με εισαγωγη και συζήτηση με την Θάλεια Ραυτοπούλου.

    Τοποθεσία: Circuits and Currents, Οδός Νοταρά 13 & Τοσίτσα.

    παραστατική διάλεξη και προβολή: Παρασκευή 12 Δεκεμβρίου 20:00 -21:30.

    Βίντεο-εγκατάσταση: Σάββατο 13 Δεκεμβρίου 15:00 - 22:00.

    RECONSTRUCTING MEMORIES

    14 Νοεμβρίου 2024 – 8 Μαρτίου 2025

    Το πρώτο κεφάλαιο της θεματικής Post-Human Archaeology (Υστερα-Ανθρώπινη Αρχαιολογία) αποτελείται από την διαδοχή πέντε ατομικών εγκαταστάσεων που στο σύνολο τους αντιπροσωπεύουν την έκθεση Reconstucting Memories (Ανασκευάζοντας Αναμνήσεις). Με μια αρχαιολογία που είναι μη κανονιστική και ανοιχτού τύπου ως μέθοδος, παίζοντας με την αντιληπτή εξουσία του ειδικού, επιτρέπει την ανατομία ενός θέματος με μια διαισθητική και προσωπική προσέγγιση. Το Reconstucting Memories καλεί τον θεατή να αμφισβητήσει όχι μόνο το ίδιο το έργο και το σκηνοθετημένο περιεχόμενό του, αλλά και τη δική του αντίληψη για την πραγματικότητα.

    Μέσα απο πέντε ατομικές παρουσιάσεις, η συλλογική έκθεση Reconstructing Memories προσεγγίζει τον θέμα απο διαφορετικες σκοπιές. On History, από τoν Βαγγέλη Βλάχο (GR) αναδημιουργεί ένα ξεχασμένο αλλά σημαντικό γεγονός που κανείς δεν είδε, On Media, ο Rabih Mroue (LB), αντιμετωπίζει την οπτική των θεατών και των μέσων ως εργαλείο ελέγχου στην απόδοση της ιστορίας. Το On Politics, από τη συλλογικότητα καλλιτεχνών/αρχιτεκτόνων [Πέγκυ Ζάλη, Παναγιώτης Λιανός, Χρήστος-Γ. Κρητικός] (GR), αφηγείται την ιστορία ενός κενού που παρατηρείται μέσα από την πολιτικοποιημένη πραγματικότητα των ΜΜΕ και σηματοδοτείται από ένα εκτοπισμένο αστικό αντικείμενο. Το On Nature του εικαστικού Νίκου Αρβανίτη (GR) ανασκάπτει το συλλογικό αστικό μυαλό για να αποκαλύψει ίχνη της φύσης. Το On Language της εικαστικού Nicoline van Harskamp (NL) δημιουργεί μια επιτελεστική ενσάρκωση της προγραμματισμένης μας επικοινωνίας.

    Τα έργα θα εκτίθενται στο χώρο του  cross section archive από τον Νοέμβριο του 2024 έως τον Μάρτιο του 2025, το καθένα για μια περίοδο δύο εβδομάδων και εγκαινιάζοντας την κάθε έκθεση/έργο ξεχωριστά. Ακολουθώντας την επιλεγμένη μας αρχή, τα έργα θα είναι επισκέψιμα καθημερινά από τον δημόσιο χώρο της διασταύρωσης Μαυρομιχάλη και Ισαύρων. Ολόκληρη η εκθεσιακή περίοδος του Reconstructing Memories θα ολοκληρωθεί με μια εκδήλωση λήξης μαζί με την κυκλοφορία καταλόγου, σχεδιασμένο από το Studio Lialios-Vazoura, συγκεντρώνοντας τα πέντε έργα σε έναν τόμο ως το κεφάλαιο συλλογικού διαλόγου της θεματικής Post-Human Archaeology.

    Το συνολικό πρόγραμμα Post-Human Archaeology και το Reconstructing Memories στο cross section archive στην Αθήνα, επιμελούνται η εννοιλογική εικαστικός και πειραματική σκηνοθέτιδα Μαρία Λάλου και ο αρχιτέκτονας Skafte Aymo-Boot.

    RECONSTRUCTING MEMORIES #5: On Language
    Café Prosodia της Nicoline van Harskamp

    20 Φεβρουαρίου - 8 Μαρτίου 2025
    είσοδος στο χώρο καθημερινά 19:00 – 22:00

    Σας καλωσορίζουμε στην έναρξη της έκθεσης Café Prosodia της εικαστικού Nicoline van Harskamp (Ολλανδία) στο cross section archive στην Αθήνα, 5ο κεφάλαιο του Reconstructing Memories "On Language".

    Δύο άνθρωποι, καθισμένοι σε ένα μικρό καφενείο εγκατεστημένο στον χώρο του cross section archive, και ένα νευρωνικό δίκτυο με το όνομα Prosodia, το οποίο αλλάζει φωνή σε κάθε σκηνή, παίζουν τον ίδιο διάλογο επανειλημμένα με διάφορους τρόπους ερμηνείας. Το Café Prosodia εξερευνά τον τρόπο με τον οποίο η τεχνολογία της συνθετικής ομιλίας ριζώνεται στην τεχνολογία της υποκριτικής, προτείνοντας μια μελλοντική μορφή "μηχανικής ομιλίας", βασισμένη στις ρυθμικές, πρόσθετες δομές της ανθρώπινης αφήγησης.

    Το Café Prosodia εγκαινιάζεται με για ζωντανή περφόρμανς από τις Αγγελική Παπούλιά και Σοφία Κόκκαλη με την Prosodia. Ενας μικρός αριθμός ατόμων μπορεί να εισέλθει στο Café Prosodia με κράτηση. Η είσοδος είναι ελεύθερη. Η περφορμανς μπορεί να παρακολουθηθεί από τον δημόσιο χώρο στη γωνία των οδών Ισαυρών και Μαυρομιχάλη.

    Το Café Prosodia ερευνά την προσοδία – τον τόνο, την ένταση, το ύφος κ.λπ. – της μηχανικά παραγόμενης ομιλίας. Οι συνθετικές φωνές εκπαιδεύονται με σύνολα δεδομένων από κινηματογραφικές ερμηνείες και ομιλίες τύπου διαλέξεων, και έτσι παράγουν τη δική τους προσοδία βασισμένη σε αυτά. Όπως και η μηχανική παραγωγή ομιλίας, η υποκριτική είναι μια τεχνολογία που λειτουργεί μέσω σεναρίου και οδηγιών και αποκαλύπτεται ως τεχνολογία μέσω μιας ελαττωματικής προσοδικής παραγωγής. Το έργο ανασκάπτει αυτά τα θεμελιώδη ζητήματα και των δύο τεχνολογιών, σε μια προσπάθεια να δημιουργήσει ένα εναλλακτικό φαινόμενο ομιλίας.

    Η τεχνητή νοημοσύνη συχνά απεικονίζεται ως μία μη γραμμική και μη χρονολογική συνέχεια. Είναι, ωστόσο, το αποτέλεσμα μακροχρόνιων συλλογικών διαδικασιών, μία μορφή μετάγγησης γνώσης για τη φύση, την τέχνη, την τεχνολογία και επίσης τη γλώσσα. Όταν κάποιος διαβάζει ένα κείμενο, η δική του φωνή αντικαθίσταται από τις φωνές άλλων – τόσο του συγγραφέα όσο και όλων όσων βοήθησαν στη διαμόρφωση της γλώσσας και των ρυθμικών της μορφών. Η συνθετική φωνή είναι κατα μία έννοια μια αρχαία φωνή, ακόμα και ως ένα σύνολο των φωνών που υπήρξαν ποτέ.

    ‘Café Prosodia' της Nicoline van Harskamp.

    Επιμέλεια των Μαρία Λάλου και Skafte Aymo-Boot.

    Ηθοποιοί: Αγγελική Παπούλια, Σοφία Κόκκαλη.

    Κινηματογράφηση, κάμερα: Δημήτρης Χριστοδούλου.

    Ήχος: Νίκος Πατελάρος.

    Φωτογράφηση: Πηνελόπη Γερασίμου.

    Παραγωγή, επιλογή ηθοποιών, επιμέλεια: cross section archive.

    Ανάπτυξη και κωδικοποίηση: Alex Sutherland και SynGen AI Technologies AB.

    Τεχνολογία φωνής: Elevenlabs.io.

    η έρευνα έγινε δυνατή με την στήριξη: Creative Industries Fund και Pauwhof Fund, Ολλανδία.

    ευχαριστίες: εστιατόριο Cachou - Αθήνα, Thomas Haubner - Kunstakademie Münster, Γιάννης Μαλατάντης, Ανδριάνα Πλέσσα.

    ειδικές ευχαριστίες: Victor Martens και Constant van Harskamp.

    Η έκθεση διαρκεί: 20 Φεβρουαρίου - 8 Μαρτίου 2025.

    Το Café Prosodia είναι προσβάσιμο καθημερινά 19:00 - 22:00, με θέαση στο εσωτερικό του καφέ. Μια σύντομης σκηνή με την Prosodia είναι προσβάσιμη καθ’ όλη τη διάρκεια της έκθεσης από τον δημόσιο χώρο της διασταύρωσης των οδών Μαυρομιχάλη και Ισαυρών, με QR κωδικό που οδηγεί σε προσωπικό διάλογο με την Prosodia.

    Με την οικονομική υποστήριξη και υπό την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού.
    Η παραγωγή του Café Prosodia υποστηρίζεται από το Mondriaan Fund της Ολλανδίας.

    RECONSTRUCTING MEMORIES #4: On Nature
    ένας τέλειος κόσμος του Νίκου Αρβανίτη

    30 Ιανουαρίου - 15 Φεβρουαρίου 2025
    καθημερινά 18:00 – 24:00

    Το cross section archive σας καλεί με χαρά στα εγκαίνια της έκθεσης ένας τέλειος κόσμος του Νίκου Αρβανίτη (GR). Η έκθεση παρουσιάζει ένα νέο έργο, ειδικά δημιουργημένο για το Reconstructing Memories, και αποτελεί το τέταρτο κεφάλαιο, «On Nature» (Περι Φύσης). 

    Ξεκινώντας από μια ανασκαφή της συλλογικής αστικής συνείδησης, το ένας τέλειος κόσμος επιδιώκει να αποκαλύψει τις σχέσεις μεταξύ του σύγχρονου ανθρώπου και της φύσης. Αποσπασμένο από οποιαδήποτε πραγματική φύση, το έργο επιχειρεί να θέσει ερωτήματα σχετικά με την ανθρωποκεντρική θέση, δημιουργώντας έναν «φυσικό» κόσμο εντελώς τεχνητό. 

    Το ένας τέλειος κόσμος πραγματεύεται μια υπαρξιακή κρίση στη σχέση ανθρώπου και φύσης. Το έργο εκτυλίσσεται ως φανταστική αφήγηση 1, εμπλουτισμένη με ηχητικές συνθέσεις βασισμένες σε ηχογραφήσεις στούντιο, όπου κάτοικοι της πόλης κλήθηκαν να μιμηθούν – πιστά, ιδιοσυγκρασιακά ή στερεοτυπικά – ήχους χλωρίδας, πανίδας, φυσικών στοιχείων και φαινομένων, καθώς και άλλα ηχητικά γεγονότα, μιμούμενοι τους ήχους του φυσικού περιβάλλοντος. 

    Η φύση υπάρχει μόνο ως μία νοητική εικόνα, ως ένα ελεγχόμενο κομμάτι σχεδιασμού. Τίποτα στο ίδιο το έργο δεν είναι πραγματικό: Δύο ανθρωπόμορφα ζώα έχουν μια φιλοσοφική συζήτηση για το πώς να διαμορφώσουν το περιβάλλον τους σε μια ιδανική μορφή, ενώ ένας τέλεια κατασκευασμένος τεχνητός βράχος αιωρείται στο κέντρο της εγκατάστασης. Ακόμα κι αν αρχικά η πρώτη πρόσληψη κλείνει στο αυθεντικό, το ηχητικό τοπίο σταδιακά αποκαλύπτεται, υπογραμμίζοντας τα διαφορετικά επίπεδα σύνδεσης στις αντιλήψεις των αστικών περί φύσης. Τεχνητή φύση ή φυσικά τεχνητή, ανθρωποειδής φύση ή φυσικά ανθρώπινη. Τα στοιχεία του έργου επιδιώκουν να βρουν θέση σε αυτή τη προβληματική σχέση, υπογραμμίζοντας ταυτόχρονα ότι η ίδια η πολικότητα είναι απλώς μια κατασκευή της ανθρώπινης διανόησης.

    1 βασισμένη στο παιδικό βιβλίο “Κούνελος και Αρκούδα: Ο τέλειος κόσμος του Κούνελου” των Julian Gough και Jim Field, εκδόσεις Ίκαρος, 2024 και στην ταινία Der Rechte Weg (The right way) των Peter Fischli και David Weiss, 1982-1983.

    «ένας τέλειος κόσμος» του Νίκου Αρβανίτη.

    Επιμέλεια των Μαρία Λάλου και Skafte Aymo-Boot.

    Ξύλο, φελιζόλ, ρητινούχο κονίαμα, ακρυλικά χρώματα, σκόνες αγιογραφίας, βερνίκι, βίντεο, ήχος, διαστάσεις μεταβλητές, διάρκεια 23’ 08’’.

    Με τις φωνές των: Έλλης Αρβανίτη, Νίκου Αρβανίτη, Γιώργου Ασημακάκη, Ελένης Χαλαβαζή, Νατάσας Κοψαφτοπούλου, Ανδριάνας Παναγιωτάκη, Αγγελικής Σουπιονά, Απόστολου Τσορφόλια, Ξενοφών Βαρδαρού, Δέσποινας Βαξεβανίδη, Χρήστου Ζαφείρη, Μαρίας Ζερβουδάκη και Μαγδαλένας Ζώτου.

    Τεχνικός Σύμβουλος: Απόστολος Πολυχρονιάδης.

    Διάρκεια έκθεσης: 30 Ιανουαρίου - 15 Φεβρουαρίου 2025.

    Η εγκατάσταση θα είναι θεάσιμη καθημερινά, μεταξύ 18:00-24:00, από τον δημόσιο χώρο της διασταύρωσης των οδών Μαυρομιχάλη και Ισαύρων.

    Το πρόγραμμα Reconstructing Memories έχει την χορηγία και την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού της Ελλάδος. 

    RECONSTRUCTING MEMORIES #3: On Politics
    Disengagement Rehearsals των [Πέγκυ Ζάλη, Παναγιώτης Λιανός, Χρήστος-Γ. Κρητικός]

    30 Ιανουαρίου - 15 Φεβρουαρίου 2025
    καθημερινά 18:00 – 24:00

    Σας καλωσορίζουμε στην έκθεση Disengagement Rehearsals* της ρευστής κολλεκτίβας [Πεγκυ Ζάλη, Παναγιώτης Λιανός, Χρήστος-Γ. Κρητικός]. Η έκθεση αποτελεί μία in-situ εγκατάσταση σχεδιασμένη συγκεκριμένα ως το σκέλος On Politics (Περί Πολιτικής) της συλλογικής έκθεσης Reconstructing Memories.

    Μέσα από το φακό μιας πολιτικοποιημένης κάλυψης των μέσων ενημέρωσης, το έργο δημιουργεί ένα λεξιλόγιο ρητορικής που περιβάλλει το κενό που αφήνει ένα αφαιρεμένο αστικό αντικείμενο. Αναλύοντας δύο στιγμές, την μία της έναρξης και την άλλη της ολοκλήρωσης, η έκθεση καταγράφει δύο διαφορετικές πολιτικές πραγματικότητες και τις συνθήκες τους ως προς την κοινωνική αλληλεπίδραση, τον προσωπικό ακτιβισμό και τον αστικό χώρο.
    Στις 8 Απριλίου 2017 τοποθετείται στην Πλατεία Εξαρχείων ένα κοντέινερ στο πλαίσιο των δράσεων της Συνέλευσης για την Επανοικειοποίηση των Εξαρχείων, με σκοπό να λειτουργεί ως «πολιτικό περίπτερο». Λίγους μήνες μετά την διαδοχή της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ από αυτή της Νέας Δημοκρατίας, στις 20 Σεπτεμβρίου 2019, πραγματοποιείται η επιχείρηση απομάκρυνσής του, η οποία και αποτελεί την πρώτη από μία σειρά επεμβάσεων της νέας κυβέρνησης στην πλατεία Εξαρχείων. Σε απευθείας μετάδοση, τα μέσα ενημέρωσης καλύπτουν την απομάκρυνση του κοντέινερ ή όπως το αποκαλούν «ΚΕΠ αναρχικών». Κατά παραδοχή των ιδίων, αυτή θα είναι η πρώτη φορά μετά από χρόνια που τα μέσα ενημέρωσης αποκτούν πρόσβαση στην πλατεία, καθώς μέχρι τότε επικρατούσε το λεγόμενο «άβατο των Εξαρχείων».
    Το έργο επιχειρεί τη πολλαπλή μεταγραφή του προσωπικού αρχείου των δημιουργών, το οποίο συλλέχθηκε λόγω της συμμετοχής τους στη τοποθέτηση και μετασκευή του κοντέινερ, και του ειδησεογραφικού υλικού της απομάκρυνσής του. Το έργο δεν έχει ως βασική επιδίωξη να αναδείξει, να αποκαταστήσει ή να ανακτήσει αφηγήσεις του παρελθόντος, αλλά να συμβάλει σε μια ενεργή διαδικασία της εν δυνάμει αναστρεψιμότητας των γεγονότων, απομακρυσμένη από την εξιδανίκευση του παρελθόντος και την εργασία μας για το «καλύτερο» μέλλον. Μια μελέτη πάνω στις αντιαισθητικές και μιαρές μορφές συμβάντων, ψηλαφώντας τη δυνατότητα του Άλλου που βρίσκεται πέρα από κάθε συμφωνημένη ή συμμορφωμένη αφήγηση. Πρόκειται για την αναγνώριση του βρώμικα ποιητικού στο απογοητευτικά πραγματικό πολιτιστικό δυναμικό.
    Η εγκατάσταση Disengagement Rehearsals θα ολοκληρωθεί την ίδια την ημέρα των εγκαινίων με τη ζωντανή περφόρμανς της κολλεκτίβας και την ηχογράφησή της.
    *o όρος rehearsal έχει την ρίζα του στην λέξη rehercier: να σβαρνίσω ξανά, να σκάψω το χώμα

    ‘Disengagement Rehearsals' των [Πέγκυ Ζάλη, Παναγιώτης Λιανός, Χρήστος-Γ. Κρητικός].

    Επιμέλεια των Μαρία Λάλου και Skafte Aymo-Boot.

    Video on monitor, video projection on wall, A3 prints glued on window, sound, table with sound equipment, chairs.

    Ευχαριστίες: Χριστόφορος Λούπας, Μαίρη Ζάλη, Bobby Black, Αχιλλέας Παπακωνσταντίνου, Γ.Β.Β.

    Διάρκεια έκθεσης: 9 - 25 Ιανουαρίου 2025.

    Η εγκατάσταση θα είναι θεάσιμη καθημερινά, μεταξύ 18:00-24:00, από τον δημόσιο χώρο της διασταύρωσης των οδών Μαυρομιχάλη και Ισαύρων.

    Το πρόγραμμα Reconstructing Memories έχει την χορηγία και την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού της Ελλάδος.

    RECONSTRUCTING MEMORIES #2: On Media
    The negotiation of perspective του Rabih Mroué

    5 - 21 Δεκεμβρίου 2024
    Είσοδος στο χώρο καθημερινά, ένα άτομο τη φορα, 18:00 - 21:00

    Σας καλωσορίζουμε στην έκθεση The negotiation of perspective, του Rabih Mroué (Λίβανος), στο cross section archive στην Αθήνα. Η έκθεση, ειδικά σχεδιασμένη για τον χώρο,  δημιουργήθηκε για το πρόγραμμα Reconstructing Memories, και αποτελεί το δεύτερο κεφάλαιο #2 με τίτλο: On Media.

    Η εγκατάσταση The negotiation of perspective αμφισβητεί την ασφάλεια της θέσης του απλού θεατή-παρατηρητή, μετατρέποντάς τον σε ενεργό συμμετέχοντα στην αφήγηση, μέσω μιας χορογραφημένης ερμηνείας της δύναμης της εικόνας. 

    Μια σειρά βίντεο του Rabih Mroué προσκαλούν τον θεατή σε μια πολυεπίπεδη εμπειρία θέασης. Μόνο ένας θεατής κάθε φορά μπορεί να εισέλθει στον συνήθως απρόσιτο χώρο του cross section archive για να παρακολουθήσει τα έργα. Η έκθεση The negotiation of perspective αποτελεί μια μοναδική, προσωπική οπτική καταγραφή.

    Ο Rabih Mroué παρουσιάζει μια συνύπαρξη διαφορετικών προοπτικών,  επιχειρώντας να ενσαρκώσει ένα προσωπικό σύστημα συντεταγμένων (x, y, z)  και την επίδρασή του στην σύγχρονη ιστορία. Η δύναμη του βλέμματος έναντι του ελέγχου της επιμελημένης εικόνας που προβάλλεται στον αμφιβληστροειδή έχει γίνει ένα στρατηγικό εργαλείο για την εξουσία των μέσων ενημέρωσης πάνω σε ορισμένες προκαθορισμένες αφηγήσεις, ενισχύοντας σημαντικά το αποπροσανατολιστικό αποτέλεσμα των μέσων.   Η ελεγχόμενη κατάσταση μιας εικόνας έναντι της αναστατωμένης σταθερότητας μιας χρονολογικής γραμμής υποδεικνύει τα μέσα ενημέρωσης ως ένα αυταρχικό όργανο διατύπωσης της ιστορίας. Θεατής; Παρατηρητής; Μάρτυρας; Λέξεις που περιγράφουν πιθανές προοπτικές για τα κίνητρα πίσω από αυτή τη δύναμη του ελέγχου της εικόνας.

    ‘The negotiation of perspective' του Rabih Mroué.

    Επιμέλεια των Μαρία Λάλου και Skafte Aymo-Boot,
    σε παραγωγή του cross section archive.

    3 κουτιά θέασης με βίντεο loops,σε διάφορες διαστάσεις; βίντεο 6m 48s σε οθόνη, σε loop.

    Ευχαριστούμε θερμά την Lina Majdalanie και τον Sarmad Louis.

    Διάρκεια έκθεσης: 5 - 21 Δεκεμβρίου 2024.

    Η έκθεση είναι ανοιχτή καθημερινά.
    Είσοδος στο χώρο ένα άτομο τη φορα, για τα 3 κουτιά θέασης, 18:00 - 21:00.
    Το βιντεο στην οθόνη είναι προσβάσιμο απο τον δημόσιο χώρο της οδού Ισαύρων.

    Το πρόγραμμα Reconstructing Memories έχει την χορηγία και την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού της Ελλάδος. 

    RECONSTRUCTING MEMORIES #1: On History
    This event has now ended (Nissan Sunny) του Βαγγέλη Βλάχου

    14 - 30 Νοεμβρίου 2024
    καθημερινά 17:00 – 24:00

    Το cross section archive με χαρά παρουσιάζει την έκθεση και την πρεμιέρα του νέου έργου This event has now ended (Nissan Sunny) του Βαγγέλη Βλάχου (GR).

    Η κινηματογραφική του Βαγγέλη Βλάχου χειρονομία διαπραγματεύεται ορισμένες συντεταγμένες, των ρόλων του χρόνου και της μνήμης, αναδημιουργώντας σχολαστικά ένα γεγονός από το σύγχρονο παρελθόν της Αθήνας που μπορεί να μην είχε βρει θέση στην κοινοτική μνήμη της πόλης.

    Στις 10 Απριλίου 2014, μετά από δύο προειδοποιητικά τηλεφωνήματα, μια βόμβα τοποθετημένη σε ένα κλεμμένο Nissan Sunny εξερράγη έξω από την Τράπεζα της Ελλάδος στο κέντρο της Αθήνας. Η έρευνα παραλείπει τον ήχο της έκρηξης και εστιάζει αντ’ αυτού σε μικρούς, φαινομενικά ασήμαντους ήχους που δεν σχετίζονται άμεσα με το γεγονός και συνήθως δεν περιλαμβάνονται σε εγκληματολογικές αναλύσεις—όπως το φύσημα μιας μύτης, η δόνηση ενός τηλεφώνου, το κλείσιμο μιας πόρτας αυτοκινήτου ή το κλικ ενός αναπτήρα. Αυτές οι ηχητικές παρατηρήσεις καταγράφονται χρονολογικά καθώς συμβαίνουν, συνθέτοντας ένα είδος χρονολογίου σε μορφή κειμένου. Το χρονολόγιο ξεκινά περίπου μία ώρα πριν από την έκρηξη και συνεχίζει για έξι ώρες μετά, μέχρι να μην υπάρχει περαιτέρω ζωντανή κάλυψη με χρονική σήμανση. Οι 182 περιγραφές ήχων παρουσιάζονται ως κλειστοί υπότιτλοι στο κάτω μέρος της οθόνης σε ένα σχεδόν επτάωρο βίντεο που καλύπτει τη συνολική διάρκεια των ζωντανών τηλεοπτικών μεταδόσεων από την περιοχή της έκρηξης. Προβαλλόμενες σε μια κενή οθόνη χωρίς εικόνα στο φόντο, οι περιγραφές είναι πλήρως συγχρονισμένες με την ακριβή στιγμή που ακούγονται οι ήχοι κατά τη διάρκεια των ζωντανών αναμεταδόσεων.

    Σε αυτό το διακριτικό και δυναμικό έργο του Βαγγέλη Βλάχου προκύπτει μια συγχώνευση ρόλων μεταξύ του συγγραφέα και του θεατή. Η περιγραφή γίνεται μια οδηγία, χορογραφώντας τις θέσεις των θεατών στην έμμεση μαρτυρία μας ενός γεγονότος που κανείς δεν είδε. Η εγκατάσταση του This event has now ended (Nissan Sunny) στο cross section archive είναι μια διαπραγμάτευση του χρόνου και της καταγραφής του, μια εμπειρία παρακολούθησης της ”ηχούς” ενός γεγονότος, η απεικόνιση του συγγραφέα ως παρατηρητή δευτερόλεπτο ανά δευτερόλεπτο αλλά και ως έναν άλλο μάρτυρα, αλλά και τον παρατηρητή του έργου ως ενεργοποιημένο θεατή τόσο του γεγονότος όσο και του ίδιου του έργου.

    Ειδικά για την έκθεση έχει δημιουργηθεί μια περιορισμένη έκδοση, αριθμημένη και υπογεγραμμένη από τον Βαγγέλη Βλάχο.

    για παραγγελεία εδώ

    ‘This event has now ended (Nissan Sunny)' του Βαγγέλη Βλάχου.

    Επιμέλεια των Μαρία Λάλου και Skafte Aymo-Boot.

    Video 6h 52m on monitor, video loop on tablet, text on A4 paper mounted on window, poster 64 x 86 cm mounted on window, table and lamp.

    Ευχαριστίες: στο Studio Lialios Vazoura.

    Διάρκεια έκθεσης: 14 - 30 Νοεμβρίου 2024.

    Η εγκατάσταση θα είναι θεάσιμη καθημερινά, μεταξύ 17:00-24:00, από τον δημόσιο χώρο της διασταύρωσης των οδών Μαυρομιχάλη και Ισαύρων.

    Το πρόγραμμα Reconstructing Memories έχειτην χορηγία και την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού της Ελλάδος.

  • Πρόγραμμα RECONSTRUCTING MEMORIES I-V:

    14/11 - 30/11 On History του Βαγγέλη Βλάχο
    This event has now ended (Nissan Sunny)
    05/12 - 21/12 On Media του Rabih Mroue
    The negotiation of perspective
    09/01 - 25/01 On Politics των [Πέγκυ Ζάλη, Παναγιώτης Λιανός, Χρήστος-Γ. Κρητικός]
    Disengagement Rehearsals
    30/01 - 15/02 On Nature του Νίκου Αρβανίτη
    ένας τέλειος κόσμος
    20/02 - 08/03 On Language της Nicoline van Harskamp
    Café Prosodia

  • POST-HUMAN ARCHAEOLOGY

    Η μνήμη καθαυτή ως προβολή, αποτύπωμα, και καταγραφή αποτελεί ένα ενεργό ιστό τόσο της υποσυνείδητα εξελισσόμενης μας πραγματικότητας και βιωματικής μας εξέλιξης, αλλά και ως χειραφετημένη έννοια, ως αντικειμενική καταγραφή της ιστορίας μας, ως καταστασιακός θεσμός. Εν γένει συστηματοποιημένη από τα μέσα και απορρίπτοντας την υποκειμενικότητα της μνήμης. Ο Giorgio Agamben ισχυρίζεται ότι “το θέμα της αληθινής εμπειρίας δεν υφίσταται πλέον, επειδή η φαντασία έχει αποκλειστεί από καιρό από τη γνώση ως μη πραγματική.” Συνεχίζει ότι «η εμπειρία σήμερα είναι διαμεσολαβημένη και εκτελείται έξω από το άτομο.” 1

    Το Post-Human Archaeology (Υστερα-Ανθρώπινη Αρχαιολογία) αποτελεί την ετήσια θεματική του cross section archive για το 2024-25. Είναι μια προσπάθεια παραγωγής εναλλακτικών αντιλήψεων της σχέσης μας με την ιστορία και την πόλη, εφαρμόζοντας μια ματιά έξω από τον εαυτό μας, μια μη- ή και μετα-ανθρώπινη ματιά θα λέγαμε. Ένα βλέμμα που δεν κοιτάζει απευθείας το αντικείμενο ενδιαφέροντος αλλά μάλλον μια εκδοχή της πραγματικότητας που καθρεφτίζεται, εκτός κλίμακας, αρνητική. Σε αυτήν την επεξεργασμένη πραγματικότητα μπορούμε να περιμένουμε να δούμε πράγματα που χρειαζόμαστε ως άγνωστα εργαλεία για να ερμηνεύσουμε.

    Το Post-Human Archaeology διαπραγματεύεται την ιστορία και την αρχαιολογία ως πρακτικές της αλήθειας. Τόσο η ιστορία όσο και η αρχαιολογία παραδίδουν μια αφήγηση γεγονότων αντίθετη στη μνήμη. Το πεδίο λειτουργίας τους είναι αυτό των κατασκευασμένων αναμνήσεων.  Ο αρχαιολόγος συνδυάζει αφηγήσεις με νόημα μέσα από υποθέσεις και θεωρίες που προκύπτουν από θραύσματα αντικειμένων ή άλλα σημάδια ανθρώπινης δραστηριότητας, με στόχο την καθιέρωση εξηγήσεων και αληθειών. Αυτές οι αλήθειες είναι εξ’ ορισμού ασταθείς και ευέλικτες καθώς ορίζονται ή χρωματίζονται από την κατανόηση του κόσμου, αυτών που τις προτείνουν και τη διάθεση των καιρών που βιώνουμε.

    Με το Post-Human Archaeology, το cross section archive επιθυμεί να αμφισβητήσει την ιδέα του πόσο έγκυρες αντιλήψεις για την πόλη και το άμεσο παρελθόν βασίζονται σε συνδυασμό ορισμένων επιλεγμένων γεγονότων. Η επέκταση του όρου θα διερευνηθεί σε ένα πρόγραμμα τριών τμημάτων, μια μέθοδο που προέρχεται από προηγούμενες θέματικές, ξεκινώντας με το συλλογικο προγραμμα Reconstucting Memories (Ανασκευάζοντας Αναμνήσεις), συνεχίζοντας με την έκδοση του Document #3 και τελειώνοντας με μία ατομική έκθεση.

    Το ετησιο προγραμμα Post-Human Archaeology επιμελούνται η Μαρία Λάλου και ο Skafte Aymo-Boot.

    1 Agamben, G. Infancy and History: On the Destruction of Experience (tr. Heron, L.), 1993 Verso Books